Te­raz, gdy już nau­czy­liśmy się la­tać w po­wiet­rzu jak pta­ki, pływać pod wodą jak ry­by, bra­kuje nam tyl­ko jed­ne­go: nau­czyć się żyć na ziemi jak ludzie — George Bernard Shaw

Hanna Daaé, urodzona trzynastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku jako pierwsza i ostatnia córka Adama Daaé (podpułkownik RNoAF) i Margit Daaé (de domo Randrup) (tłumacz przysięgły), siostra bliźniaczka Erika. Swoje życie miała związać z lotnictwem, została jednak dziennikarką, korespondentką wojenną, autorką reportaży i wywiadów. Miała być Amelią na cześć Earhart, jednak z powodu braku sympatii matki do tego imienia, jest Hanną — jak Reitsch.

Kiedy była dzieckiem i ludzie pytali, kim zostanie w przyszłości, spodziewając się, że usłyszą takie odpowiedzi jak: aktorką, nauczycielką, a może nawet księżniczką, mówiła, że będzie rewolucjonistką. Pewnie prawie każdy przechodzi okres, w którym marzy o zostaniu bohaterem; jedni zamierzają być kimś w rodzaju Batmana, drudzy żałują, że nie urodzili się w czasach wojen i powstań. Na szczęście takie myślenie zmienia się z biegiem czasu. Dzisiaj Hanna chciałaby przede wszystkim, by rewolucje nie były konieczne, by wszystko było w porządku. Wie jednak, że rojenia o utopii są tak piękne, jak nierzeczywiste, a nawet jeśli byłyby możliwe do spełnienia, to przecież et in Arcadia ego. Jest jednak coś do czego można dążyć i do których to dążeń można namawiać innych. Wojować można nie tylko za pomocą przemocy. 

Słowa, to słowa mogą być najpotężniejszą bronią. Hanna szanuje słowa, dlatego nienawidzi pustych frazesów, nic nieznaczących wyrażeń czy stawiania pytań dla samego stawiania pytań, bez rzeczywistego zainteresowania odpowiedzią. Milcz, jeśli nie masz nic ciekawego do powiedzenia. Kiedy jednak ma się coś do zaoferowania, można dyskutować o wszystkim, nie ma tematów tabu (chociaż jej trudno opowiadać o uczuciach). Ona nie uważa, że należy mówić tylko to, co wypada i milczeć, kiedy myśli się coś, co niekoniecznie pokrywa się z poglądami innych. Nie lubi ludzi w ten sposób asekuracyjnych, poprawnych politycznie do granic absurdu. Przede wszystkim jednak nie przepada za takimi, którzy sami nie wiedzą, czego chcą, prawdopodobnie dlatego, że sama należy do ludzi zdecydowanych. 

Zdecydowana, ambitna, bezkompromisowa, więcej w niej racjonalnego myślenia niż uczuciowości, co nie oznacza, że nie jest podatna na emocje. Czasem uchodzi za dumną i wyniosłą, w sprawie, w którą wierzy, gotowa jest mocno się poświęcić. Chyba każda kobieta jest feministką, w mniejszym lub większym stopniu, także i Hanna nie jest wyjątkiem (ale nie jest ultra-feministką), walczy jak może o prawa kobiet. Nie wie, czy istnieje coś takiego jak przeznaczenie, czy powołanie, wie tylko, że każdy czegoś potrzebuje. Jedni rodziny, drudzy przyjemności, część poszukuje jeszcze czegoś innego. Hanna znalazła. I tego się trzyma. Żałuje tylko, że nie może przebywać w kilku miejscach naraz bądź też, że doba nie jest dłuższa. Nie jest najlepszą inwestycją na przyszłość, w ciągłych rozjazdach, w wiecznym biegu. Aktualnie postanowiła dłużej pozostać w Oslo, by móc uporządkować notatki i skończyć pisać książkę.