The wilderness isn't quite what I expected. It's kinda... wild.

Imagining the future is a kind of nostalgia. You spend your whole life stuck in the labyrinth, thinking about how you'll escape it one day, and how awesome it will be, and imagining that future keeps you going, but you never do it. You just use the future to escape the present.

Czym właściwie jest natychmiastowa śmierć? Jak długo trwa natychmiast? Sekunda? Dziesięć? Ból tych sekund musi być okropny, gdy serce galopuje, a płuca zapadają się i unoszą, łapiąc ostatnich kilka oddechów. Nie ma powietrza i krwi potrzebnych mózgowi, zostaje tylko czysta panika. Co do kurwy nędzy oznacza natychmiast? Nic nie jest natychmiastowe. Natychmiastowe ugotowanie ryżu zajmuje 5 minut, natychmiastowy pudding - godzinę. Wątpliwe więc, by natychmiastowe powolne umieranie było w takim stopniu natychmiastowe.

The Great Perhaps

Before I got here, I thought that the way out of the labyrinth was to pretend that it didn't exist, to build a small, self-sufficient world in the back corner of the endless maze and to pretend that I was not lost, but home. 

Każda historia ma swój imponujący, niosący echo fanfar i werbli początek, miałki i pompatyczny środek, a także smutny, z reguły samotny i często żałosny koniec. Ta historia nie jest inna. Ba, nie dość, że nie jest inna, nie jest także lepsza, bardziej fascynująca, wciągająca i obfitująca w niecodzienne zwroty akcji. Jest dość przeciętna. Gdyby wydano ją w postaci książki, byłby to cienki tomik, ubrany w szarą płócienną oprawę, możliwe że nawet nie podpisany. Jednym słowem: nikt nie sięgnąłby po niego w miejskiej bibliotece, mając pod nosem kilkaset innych, lepiej prezentujących się tomów. Gdyby jednak ktoś się odważył, na stronie tytułowej natknąłby się na napis: Witaj w królestwie rzeczy nieracjonalnych, w odrzuconym scenariuszu dla kanału Romantica. Jeśli ten odważny ktoś przetrwał przez pierwsze osiem stron, byłby na dobrej drodze, by dotrwać do końca historii - może nawet utożsamiłby się z jednym czy drugim bohaterem - pod warunkiem, że chciałby poznać jej nędzne zakończenie. Problem w tym, że Wielkie Być Może to raczej nienajlepszy koniec dla historii pseudo-miłosnej, której bohaterami są pewien młody Amerykanin z norweskimi korzeniami i pewna studentka prawa, której największym marzeniem było zostać hobbitem i wędrować tam i z powrotem. Nie to, żeby zamierzała wędrować samotnie - kiedy już natknęła się na wspomnianego wcześniej Amerykanina, pociągnęła go za sobą, zaczynając od Culver Creek w Alabamie, a kończąc... gdziekolwiek naszła ją ochota. Nie była przesadnie rozsądna, można wręcz powiedzieć, że poziom jej lekkomyślności dorównywał głupocie. Nie była też przesadnie ładna - na wybiegu obok modelek wyglądałaby jak Frodo, który zgubił drogę do Mordoru - ale gdy chciała, potrafiła przykuć uwagę. Wracając do tematu książki: gdyby ktoś ją jednak czytał, doszedłby do wniosku, że chwilowo bezimienna studentka była po prostu zadufaną, zapatrzoną w siebie suką, którą mało obchodzą inni ludzie. A chłopak? Chłopak był przy niej wzorem cnót, gentlemanem jakich mało. 

Looking for Alaska

'Sometimes I don't get you,' I said.

She didn't even glance at me. She just smiled toward the television and said:

 'You never get me. That's the whole point.'

Zmienił się, bo musiał, tego wymagała sytuacja w jakiej się znalazł. Bo jak można być z kimś takim jak Alaska, samemu będąc człowiekiem bez kręgosłupa w postaci masy różnobarwnych znajomych, których głównym zajęciem jest chlanie od rana do nocy? Miał tylko 18 lat, łatwo przyszło mu znalezienie się na tak zwanych salonach, ale trochę trudniej było zaimponować Alasce. Nie był już gentlemanem, bo o wiele prościej było być aroganckim dupkiem z dobrego domu, z forsą od ojca, za którą można kupić fajki i alkohol. O wiele prościej było po prostu się nie przejmować i wpaść w wir, w jaki dawno już wpadli jego starsi bracia i siostra. Alaska jednak ciągle była niezdobyta, należało więc znaleźć inny obiekt westchnień. Nie po to, by coś z tego wyszło - żeby Alaska była zazdrosna. Koniec końców, to nie ona przyszła do niego, błagając na kolanach, żeby jej wybaczył - to on biegał za nią, nie przejmując się kompletnie tym, że wychodzi na durnia, podczas gdy ona dobrze się bawi. Alaska też się zmieniła. Nie była już brzydkim kaczątkiem bez wyrazu, teraz dopiero pokazywała jak naprawdę wygląda. I miała z tego całkiem niezłe korzyści... Bo nawet gdy miał ją dla siebie, ona sypiała z innymi, a później rozkładała ręce, mówiąc I regret nothing, sorry not sorry. W pewnym momencie Culver Creek zostało daleko za nimi, tak jak całe studenckie życie.

Into the Wild

I just did some calculations and I've been able to determine that I am full of shit.

Gdyby ktoś dotrwał do ostatniego rozdziału naszej małej książeczki, mógłby powiedzieć, że chłopak sam jest sobie winien - z własnej głupoty wpakował się po szyję w gówno i hasta la vista, dorośnij synek. Niektórym być może byłoby szkoda - zmarnowanego życia, czasu, perspektyw - które główny bohater przepuścił na trzy lata przyjemności u boku jakiejś głupiej lafiryndy. 37 pigułek nasennych - dokładnie tyle zaważyło na wszystkim co posiadał. A przecież sam jej je dał, osobiście zapłacił za nie w aptece. Nie sądził, że Alaska zrobi z nich taki użytek. Problem w tym, że nie mógł wiedzieć - kiedy je kupował, nie widział jej od prawie 8 miesięcy. Nie byli już razem, bo wyrzuciła go za drzwi, twierdząc że dłużej tak nie może. Ale w sprawie tabletek mogła zadzwonić tylko do niego i kiedy następnego ranka poszedł zobaczyć co z nią... zastanawiał się długo, czy śmierć jest natychmiastowa. Zabrał ją do Denali w metalowej puszce, tylko po to, żeby przejść kilkanaście kilometrów rezerwatu na piechotę i rozsypać prochy byle jak i byle gdzie. Spędził na Alasce kolejne 3 tygodnie, a kiedy był gotów, postanowił wyjechać gdzieś, gdzie nie ma przeszłości - dlaczego więc nie spróbować w Oslo? Podobno stamtąd pochodzi. Podobno ma tam rodzinę. Podobno zamierza zacząć studia. Podobno od śmierci Alaski nie zmienił się ani trochę - polubił aroganckiego dupka, którym się stał.

Alexander Gaarder-Fincher

born in the USA on march the sixth, 1990

no one in particular, just another guy 

taking revenge on his girl by seducing other girls

maniac, heartbreaker, asshole.

__________________________

w karcie: John Green

na zdjęciach: Liam Hemsworth

Witam serdecznie, I guess.